Michelle's Zoektocht

Een nieuw begin...

Morgen begint weer een nieuw fase in mijn leven. Na vorig jaar overspannen geweest te zijn en na mijn ontslag ben ik vanaf morgen weer te vinden op de werkvloer.

Stiekem vind ik het harstikke spannend. Ik ben benieuwd hoe ik ga reageren op alles. De laatste keer dat ik fulltime heb gewerkt is alweer een tijdje geleden. Gelukkig begin ik nu in een andere functie. Diep in mijn hart weet ik dat ik in paniek zou zijn als het weer dezelfde functie was geweest, omdat ik niet weet of ik dat weer had getrokken.

Als je niet werkt, gaat er van alles veranderen. Ik moest aan het begin heel erg wennen aan alle tijd en ruimte die ik opeens had. Ik besefte mij opeens dat mijn werk mijn leven was. Maar langzamerhand worden andere dingen belangrijker en andere activiteiten kwamen op mijn pad. Ik moest in het begin erg wennen aan mijn collega's van de vrijwilligersactiviteiten, maar op een gegeven moment wen je eraan.

Op een gegeven moment heb ik zelfs gezegd:

"Als ik financieel onafhankelijk zou zijn, dan zou ik twee dagen werken en voor de rest lekker niks doen! Een beetje de socialité uithangen."

Zo erg dat ik van mijzelf schrok en mij afvroeg of ik wel weer normaal terug zou komen.

Maar toen ik vorige week mijn pak weer aanhad en in een zakelijke omgeving liep. Gesprekken deed om de opdracht binnen te halen, toen kwam het echte besef.

"Nee dit is mijn wereldje. Dit is waar ik hoor te zijn."

Ik weet dat ik eerder heb gezegd minder te willen werken, alleen gezien de situatie en het team wil ik wel weer proberen om fulltime te gaan werken, maar dit keer hou ik mijn grenzen wel goed in de gaten.

Waar ik ook heel benieuwd naar ben, is de samenwerking tussen Niels en mij. Wij werken nu al drie jaar samen, normaal spreken we elkaar wel heel vaak, maar ik zie hem één keer in de maand. Nu gaan we echt elke dag samenwerken als team. Trouwe lezers van mijn blog weten dat we in het verleden enorm veel om elkaar heen hebben gedraaid.

Ik zit zo'n 100 km van de opdracht af en Niels ook. (We komen allebei van een andere kant) maar de opdracht ligt middenin al het filegeweld. Niels stelde al meteen voor om in een hotel te overnachten de dagen dat we er werken, want dat scheelt elke dag weer zo'n drie uur reizen. Maar ik heb gezegd dat ik het eerst wil proberen om te reizen en te kijken hoe dat loopt. Maar stiekem ben ik gewoon een beetje bang voor wat er gaat gebeuren als we in een hotel zitten.

Ik vraag mij ook af hoe ik alles nu in mijn leven ga proppen aangezien ik het zonder werk ook al aardig druk had. Maar goed, de tijd zal het leren!

Laat de nieuwe fase maar beginnen!

Ik heb er zin in!!!

Phone addict or not....?

Precies één week geleden sloot ik mijn schatje in mijn armen. Iedereen zegt altijd dat ik mobielverslaafd ben...dat mijn telefoon aan mijn hand is vastgelijmd.....en omdat ik mijn mobiel nu precies één week heb, kan ik precies zien wat ik in één week doe.

De vraag is, ben ik verslaafd?

Even een overzicht van één week telefoon Mich:

Telefoontjes:

Inkomend: 25x
Top drie in-bellers:
1. Niels (10x)
2. Rob (5x)
3. Lori (4x)

Uitgaand: 15x
Top drie naar wie ik bel
1. Niels (4x)
2. Indy (4x)
3. Lori (3x)

SMS-jes:

Inkomend: 72 stuks
Top drie inkomende smsjes:
1. Diana (14x)
2. Iris (12x)
3. Wil (10x)

Uitgaande: 81 stuks
Top drie uitgaande smsjes:
1. Wil (15x)
2. Diana (15x)
3. Iris (12x)

Hoe is jullie bel of sms gedrag?

I am baaackkk!!!

Alles gebeurd met een reden.

Goede dingen maar ook slechte dingen.

Na mijn ontslag ben ik gaan nadenken, wil ik straks weer terug naar mijn eigen functie? Wat ik deed, vind ik nog steeds hartstikke leuk, maar ik kan toch niet straks weer de draad oppakken alsof er niks tussendoor is geweest.

Daarna ben ik gaan nadenken, wat lijkt mij nu leuk? Elke keer kwam het woord acquisitie weer naar voren, ik wil nieuwe markten gaan "veroveren". Maar ik mis een stuk ervaring daarin, een paar keer met Niels meegelopen...en elke keer kwam de vraag bij mij.

Kan ik dit wel? Ligt het mij?

De laatste paar dagen is het heel snel gegaan. Vorige week belde Niels dat er een nieuwe opdrachtgever was, die zocht een team van twee mensen om nieuwe markten aan te boren. Ze willen hun marktaandeel vergroten en willen mensen die de nieuwe markt gaan benaderen en daarbij ook een nieuw team willen opzetten. Hele zware taak, vandaar dat het door twee mensen gedaan moet worden. Niels wilde dat gaan doen en hij vroeg of ik de andere wilde zijn.

"Ja doe maar! Stuur mijn CV maar op!"

Ik verwachte er niet veel van, maar vervolgens kwam het belletje dat we op gesprek mochten.

Gisteren voorbespreking gehad met de bedrijfspsycholoog om alle vragen te oefenen en alles uit te diepen. Vandaag stonden de gesprekken ingepland, er kwamen 7 teams op gesprek en daaruit zou één team gekozen worden. Elke teamlid werd individueel ondervraagd en iedereen zou twee gesprekken hebben. Ik was echt zenuwachtig.

Ik was om half 5 wakker en kon niet meer in slaap vallen. In de auto werd ik echt zenuwachtig.

Mijn eerste gesprek stond om 9 uur gepland en was met de directie. Dat gesprek ging verbazingwekkend goed! Meteen daar achter aan stond het tweede gesprek gepland en was met een aantal medewerkers van de afdeling HRM. Ze stelden mij een aantal keren bijna dezelfde vraag, ik raakte een beetje geirriteerd en reageerde daar best fel op.

"Volgens mij heb ik hier al antwoord op gegeven, maar goed"

Achteraf gezien had ik spijt dat ik zo had gereageerd. Aangezien Niels en ik het eerste team was wat op gesprek ging, moesten we daarna de hele dag wachten...

....en nog meer wachten.....

Ik had al geen hoop meer om vandaag nieuws te krijgen...

Tot om 22uur Niels belde... Ik pakte vol spanning op!

Hij begon met een mega depressieve stem:

"Ja ze hebben hun keuze gemaakt, voor hun was er maar één team wat erboven uitstak"

*stilte*

K** dacht ik...

*nog meer stilte*

"AHHH! Wij zijn het geworden!"

Waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh!!!!!

Dus per volgende week maandag ga ik aan de slag als Accountmanager Nieuw Vermogen.

Wiehoooee!

*doet even een vreugdedansje*

Mijn nieuwste schatje! :)

Ik heb al een jaar de Samsung Omnia, echt een super toestel. Je kan er mee bellen, smsen, internetten, mailen, foto's mee maken etc etc. Het is bijna een halve computer die je bij je draagt. Alleen hij was soms een beetje langzaam en ik vond totaal touchscreen zonder toetsen toch niet helemaal handig.

Dus ik heb gisteren mijn nieuwste schatje gekocht! De Samsung Omnia Qwerty!

Ik ben he-le-maal verliefd!

De functies zijn bijna hetzelfde, alleen sneller en er zitten twee modussen op, prive en zakelijk. Dus je kan je scherm indien nodig omgooien....altijd handig! :)

Mean Girls...

Gisteren keek ik The Fashion Show. Het ging over verschillende groepjes op school en opeens moest ik denken aan mijn eigen basisschooltijd en de groepjes die er waren. Soms heb je weleens van die gesprekken op de late avond en dan komt de vraag, waar heb je spijt van.

Ik roep altijd, ik heb nergens spijt van. Alles wat je doet maakt je tot degene van de dag van vandaag. Maar als ik ergens spijt van heb, is het hoe ik mij heb gedragen op de basisschool.

Wij hadden zoals de meeste basisscholen verschillende groepjes in de klas. Bij de meisjes had je twee groepen, onze groep. -achteraf gezien kan je ons de mean girls noemen-, een andere groep meisjes en dan had je de rest-groep.

Op die leeftijd besef je dat niet, maar achteraf gezien, hadden wij echt zoveel macht in de klas. Wij waren met z'n vieren. We hadden een grote mond, gingen om met de "coole" jongens, die ons altijd hielpen als we weer eens ruzie hadden met een ander groepje. Wij vieren waren de kern en daarnaast hadden we nog heel veel meisjes die met ons omgingen maar zij waren niet "het groepje"

Wij hadden met z'n vieren codetaal, afspraken, etc etc. Als er bijvoorbeeld ééntje verkering had, dan werden er andere jongens geronseld zodat we alle vier "verkering" hadden. Ging er een verkering uit, dan gingen ze alle vier uit.

Ik kijk altijd met een glimlach op mijn gezicht terug naar deze tijd. Het was leuk. Maar wij hebben de macht die wij hadden echt misbruik.

Zo waren wij al vanaf groep 3 bij elkaar. In groep 6 kwam er een meisje erbij. Zonder haar te zien, besloten wij op een middag in de vakantie dat zij er niet bij hoorde. Wij waren een klas, onze klas was leuk zo en zij kwam er later bij. Nee zij hoorde er niet bij. Wij besloten dat, vertelden het aan iedereen in de klas en zo was het. Chantal kwam erbij en werd door geen één groep opgenomen.

Een jaar later kwam er weer een nieuw meisje bij, lichtelijk spijt van ons vorig oordeel besloten we dat we Jacqueline wel een kans zouden geven. Dus vanaf dag één dat zij binnen stapte werd ze door ons rondgeleid en opgenomen in de groep. Achteraf gezien, criteria van niks, we hadden die meisjes niet eens gezien.

Maar degene waar ik na jaren nog steeds heel vaak aan denk is Nicole. Nicole zat al bij ons in de klas sinds groep 3. Nicole was een stuk langer dan de rest van de klas, dun en ze had felrood haar en het piekte. Ik weet niet eens wanneer het is begonnen maar het was algemeen bekend dat niemand met Nicole omging.

Wij zeiden altijd dat ze vlooien had, dus niemand wilde naast haar staan. Moesten we vanuit school bijvoorbeeld een opdracht doen met haar dan gingen we ons "inenten" zodat we immuun voor haar waren. Maar die immuniteit was maar voor één uur, dus na dat uur renden we weg want dan moesten we ons weer laten "inenten". Echt vreselijk gemene grapjes.

Mijn moeder vond toen al dat het niet kon, maar ik zei altijd

"Maaaam, het is maar een grapje hoor, ik weet ook wel dat ze geen vlooien heeft".

Op een gegeven moment was zij compleet verliefd op Jan. Jan was één van de stoere jongens, wij kwamen daar achter en hebben zoveel grapjes erover gemaakt. Tot één van ons een briefje van Nicole tegen kwamen (nou ja, we hadden in haar la gesnuffeld), gericht aan Jan en waarin ze haar verliefdheid uitlegde en vroeg of hij verkering met haar wilde.

Wij hebben dat briefje in de la van Jan gelegd en het resultaat was vreselijk. Nicole werd publiekelijk vernederd door Jan. Hoe zij kon denken dat hij met haar verkering wilde.

Eind groep 8, kreeg ik een plek tegenover Nicole. Dus dag in dag uit zat ik tegenover haar, ik begon met haar te praten en kwam erachter dat ze best een aardig meisje was. Totaal te laat natuurlijk. Vanaf dat moment lieten we haar een beetje haar eigen gang gaan en bemoeide ons niet meer met haar.

Na de basisschool verhuisde haar familie naar het Westen, dus ik heb haar nooit meer gezien. Maar sinds de basisschool denk ik nog geregeld terug aan haar. Hoe het nu met haar zal gaan en of ze ondanks haar basisschooltijd goed terecht is gekomen. Ik zou (nu) ook graag mijn excuses willen aanbieden voor het achterlijke gedrag van toen. Dat ik spijt heb en het niet zo meende, dat we gewoon stomme meisjes waren met nog stommere acties.

Als ik eens een keer afspreek met één van de meiden van toen, komt het gesprek op de één of andere manier steeds weer uit op Nicole en dat we spijt hebben voor hetgeen we haar hebben aangedaan. Ik moet er niet aandenken, dat ik degene was geweest die gepest was.

Sinds internet bestaat, google ik nog steeds één keer in de zoveel tijd op haar naam om te kijken of ik haar kan vinden, zodat ik haar kan contacten maar tot nu toe blijft ze onvindbaar.

Dus als ik ergens spijt van heb, is het van hoe we Nicole hebben behandeld.

Ik hoop dat het uiteindelijk ook met haar goed is gekomen.

Movie Challenge...

Ik zag bij Roos, dat ze meedeed aan de movie challenge van Roel. Ik heb ook besloten om mee te doen.

De challenge houdt in dat je 150 films in één jaar moet kijken. Toen ik het las bij Roos dacht ik, dat haal ik nooit. Ik kijk nooit zoveel films in een jaar, maar toen ben ik er op gaan letten. Misschien is het toch wel leuk om bij te houden wat je in een jaar allemaal bekijkt!

Dus ik ga de uitdaging aan!

Klik hier voor de pagina waar de bekeken films staan.

Nieuw project....

Na mijn eerste vrijwilligersproject bij de Voedelbank, vond ik dat het tijd werd voor een tweede project!

Maar wat????

Ik begon een zoektocht naar een nieuw vrijwilligersproject!

Wat voor mij voorop stond was dat ik iets met mensen wilde doen. In november ben ik de zoektocht begonnen, ik heb vele sites op het internet afgezocht, vele goede doelen bekeken. Maar nergens had ik het gevoel van, "Ja hiervoor wil ik mij inzetten"

Tot ik op de site kwam van het asielzoekerscentra hier in de buurt. Het was alsof er een kwartje viel...

Het was alsof mijn hart even harder ging bonken. Ja dat wil ik gaan doen!

Wat rondgebeld en toen hoorde ik dat ze een lerares zochten om voor de groep analfabeten te staan. Dus mensen die geen Nederlands spreken, Nederlands leren lezen, schrijven en praten. Na vele overwegingen, heb ik officieel erop gereageerd en na een kennismakingsgesprek op locatie heb ik in december een paar keer proefgedraaid.

Begin deze maand ben ik officieel begonnen. In het begin was het even wennen. Na de eerste les dacht ik dat ik gillend weg wilde rennen.

Ik werkte natuurlijk altijd al met mensen/klanten dus ben wel gewend om dingen uit te leggen. Maar bij mij was het ook, drie keer uitleggen en daarna ben ik er klaar mee. Met deze mensen moet je iets soms wel 20 keer uitleggen voordat ze iets snappen. Ik ben heel ongeduldig van aard, dus in het begin dacht ik dat ik gek werd. Maar naarmate ik het vaker deed, merkte ik dat ik rustigere werd. Je wordt creatiever in het uitleggen van dingen.

Je moet levelen met mensen, kijken op welk niveau ze zitten. Het niveau is zo uitlopend. Sommigen kunnen in eigen land wel lezen, maar komen uit een Arabisch land en kennen hierdoor ons alfabet niet, die moeten alleen het alfabet leren en leren lezen en Nederlands praten. Sommigen zijn heel slim maar hebben nooit de kans gehad om naar school te gaan en dan is er nog een categorie die het in hun eigen land ook niet kon.

Één ding hebben ze allemaal gemeen, het zijn allemaal schatten van mensen! Echt zulke lieve mensen. Mensen die je achteraf echt bedanken dat je ze hebt geholpen. Ja dat maakt het vele uitleggen en alle moeite in één klap goed.

Maar waar ik helemaal gek van wordt, zijn mijn collega's. Misschien ben ik dit soort mensen gewoon niet gewend, maar het is echt zo'n verschil met wat ik gewend ben. Ik heb ook weleens zeer zeurende assistenten meegemaakt, waar ik gek van werd, maar dit.

Het lijkt wel alsof ik in een andere wereld ben gestapt. De mensen zijn allemaal een beetje geitenwollensokkentypes, langzaam, sloom, volgens mij zijn ze in 1980 voor het laatst in een kledingwinkel geweest om iets te kopen.

-Ik doe dit nu bijna een maand en sommigen lopen nog steeds in hetzelfde setje! Nu snap ik dat niet iedereen elke dag in een nieuwe outfit komt, maar dit is echt te gek!-

Het is wel alsof ze er zitten omdat ze er zitten.

Ik ben altijd een commercieel bedrijf gewend en hoe lullig ook, tijd is echt geld. Dus dingen moeten snel afgerond worden, korte lijnen, snelle beslissingen. Hier gaat alles zo langzaaaaaaaaam.

Ik ben ook altijd gewend dat er aan één stuk door wordt geluld, altijd rumoer, keeten op de afdeling. -Ja wat wil je als je allemaal mensen van de afdeling sales bij elkaar zet-

Deze mensen lijken wel halfdood. Ze zitten in de pauze dan in de docentenkamer en er wordt nauwelijks gepraat en als er wat wordt gezegd is het geklaag. Één en al geklaag en in plaats dat je er iets aan doet, neeeee gewoon door blijven klagen en ook geklaag over dingen die er totaal niet toe doen. Kopieerapparaten die te ver staan ofzo. Ik word er echt knettergek van.

Bah...

Maar goed, waar het om draait zijn de mensen in de klas en die zijn echt heel leuk om mee te werken, die collega's neem ik maar voor lief!

Voor nu....:)

Het gras is altijd groener.....

Één keer in de zoveel tijd hebben we een kleine reunie met de meiden van de havo. De één spreek ik wat vaker dan de ander. We spreken één keer in het half jaar met elkaar af in de plaats waar we naar de school zijn gegaan. Het is 20 minuten hier vandaan maar zo'n verschil.

Het is één grote kliek, iedereen kent elkaar. Eigenlijk is er niks veranderd. We hadden bij één van de meiden afgesproken om te gaan koken etc, ik kwam aanvliegen vanuit Friesland en had echt totaal geen behoefte meer om te gaan koken en ik was ook wel benieuwd wie we tegen zouden komen als we naar het centrum gingen! Dus er werd besloten om uiteten te gaan!

Het werd een gezellige avond, we hebben veel gelachen, van alles besproken, van carriere tot kinderen, (niemand van ons heeft kinderen) werk, relaties, eigenlijk alles. Het werd een soort "Sex and the City" avond. We hebben het hele restaurant op z'n kop gezet met ons gekeet en gelach.

Anna vroeg mij op een gegeven moment of ik "mijn oude leven" niet miste. Tot mijn verbazing zei ik nee.

Ze zei "Wat raar eigenlijk, ik had altijd gedacht dat jij het zou missen. Jij was altijd aan het werk en bezig met van alles. Ik kende niemand die meer van haar werk hield dan jij"

en vervolgens zei ze

"Stiekem was ik altijd wel een beetje jaloers op jou. Goede baan, je kon altijd alles doen wat je wilde, altijd uiteten, elke weekend in een andere stad, je ging naar de grootste feesten"

Ik zei

"Er is niks om jaloers op te zijn hoor. Jaloers op wat, op werkweken van 50u? Werk verzetten voor een klant en dan horen dat je te duur bent en dat hij voor de concurrent kiest? Altijd onderweg en bijna nooit thuis zijn. Leven uit een koffer? Geen tijd hebben voor vrienden?"

Ze realiseerde helemaal niet dat ik dat zo beleefde. Ik zei dat het gras altijd groener is bij een ander, maar dat er altijd wel meer achter zit.

Ik zat in de auto naar huis en dacht over de dingen na. Natuurlijk mis ik wel de "rush" van het binnenhalen van een grote klant, het reizen en het rondlopen in pak :)

Maar ik realiseer mij dat er ook andere belangrijke dingen zijn.

Ik dacht eerder altijd dat ik midden in het leven stond, maar ik besef nu dat het grootste gedeelte van het leven eigenlijk langs mij heen ging.

Ik heb bijvoorbeeld nooit eerder stil gestaan om te kijken naar een eend die in de vijver zwemt. Of om mij heen gekeken wat er nog meer gebeurde in de wereld behalve de focus dat ik op tijd naar mijn afspraak moest. Voor het eerst heb ik dit jaar echt genoten van de zomer, zover ik mij kan herinneren heb ik altijd gewerkt in de zomer.

Één ding weet ik zeker als ik weer ga werken, zal ik nooit meer zoveel werken als ik eerder deed.

Ik zou daarvoor echt teveel moeten inleveren. Ik wil niet 65 zijn, terugkijken en beseffen dat ik nooit van het leven heb genoten.....

Dinosaurus uitlaten...

Stukje op de radio van de week waar ik hard om moest lachen.

Cheryl Cole bekend als de vrouw van Ashley Cole (voetballer bij Chelsea) en als lid van de band "Girls Aloud" heeft een nieuwe single "Fight for this love". Ashley is vorig jaar vreemdgegaan en dat is Engeland natuurlijk groot in de tabloids geweest. Hij heeft spijt berouwd en ze zijn weer samen.

Na de afkondiging van haar liedje op de radio zegt de diskjockey.

"Ze zijn weer samen, Cheryl wil vechten voor hun liefde en hij heeft gezegd dat hij nooit meer vreemd zal gaan"

...en vervolgens continueert hij met...

"En na het interview ging Cheryl een dinosaurus uitlaten"

Ik zat in de auto en moest echt keihard lachen. Maar daarna ging ik nadenken....waarom moest ik zo hard lachen?

Is het omdat ik zelf denk dat mannen niet monogaam kunnen zijn? Of mensen in het algemeen? Of is het dat ik denk eens een vreemdganger altijd een vreemdganger?

Denk ik dat mannen niet kunnen veranderen?

Hoe denken jullie hierover?

Voor sommige mensen is binnenkort een heel ruim begrip...

Afgelopen jaren heb ik veel opdrachten gedaan bij verschillende bedrijven. Collega's kun je verdelen in vier verschillende groepen.

1. Mensen met wie het niet klikt en die je na afloop van je opdracht ook niet meer ziet of spreekt.

2. Mensen met wie het klikt maar niet genoeg om contact te houden.

3. Mensen met wie het heel goed klikt, maar door omstandigheden je geen contact houdt. (door afstand, gezinssituatie etc etc)

4. Mensen met wie het goed klikt en met wie je contact blijft houden.

Tom is er eentje uit categorie 3. Ik heb hem leren kennen tijdens één van opdrachten twee jaar geleden. Tom is een goede vriend van Niels, dus ik had al zoveel verhalen over hem gehoord.

Wij konden altijd enorm met elkaar lachen, zo erg dat het geen uitzondering was dat ik weer in de toiletten stond om mijn make up weer bij te werken omdat mijn mascara was uitgelopen :) Hij had dezelfde humor en we hadden een hele goede klik, daarnaast konden we zakelijk heel goed sparren met elkaar. Maar ik heb ook heel veel steun aan hem gehad toen ik tegen overspannenheid aan liep.

Maar toen wist ik ook als ik weg zou gaan, dan zouden wij geen contact meer hebben. We zitten allebei in een hele andere levensfase. Tom is altijd druk, op het werk, privé, thuis is heel veel aan de hand. Ik wist dat wanneer ik weg zou gaan, het contact zou stoppen.

Ik ging weg bij de opdracht en inderdaad geen contact meer met Tom. Ik heb hem ergens november 2008 toegevoegd op mijn Linkedin. Ik kreeg een echte Tom-mail terug en hij eindigde met:

"Weet je, anders bel ik je binnenkort en dan praten we even bij!"

Ik dacht, oh leuk! Dat is wel gezellig. Maar het telefoontje bleef uit...

Tot vorige week....mijn telefoon ging, ik kijk op mijn telefoon "Tom".....

Hèèè??! Dat is lang geleden...

Ik pakte op en het was vanaf hallo alsof we elkaar gisteren nog hadden gesproken en ik heb weer zo hard gelachen. Hij begon met:

Tom: "Ja ik zou je bellen!"

Mich: "Jij neemt het begrip "binnenkort" wel erg ruim op of niet?"

"Whahahaha, ja, je weet..."

We hebben heerlijk gepraat en voornamelijk echt gelachen. Hij zei dat ik ook echt niet was veranderd. Haha...

Ik zat tijdens het gesprek in de auto en was aangekomen op plaats van bestemming, dus zei dat ik moest ophangen.

"Ik bel je binnenkort als ik mijn agenda bij mij heb, dan kunnen we een keer een hapje gaan eten!"

"Ja leuk! Maarre binnenkort? Dus ik kan een belletje verwachten november 2010?"

"Nee gek wijf! Ik neem echt binnenkort even contact met je op!"

Ik hing op en moest lachen... Het was leuk, maar ik verwachte er niet veel van.

Maar gisteren kwam er opeens een sms binnen.....

"Het is al november 2010, dus we kunnen nu gaan eten! Wanneer kan je?"

Ik moest keihard lachen! Dus we gaan vanavond een hapje eten!

Ik kijk er naar uit om weer een keer keihard te lachen.